Synt út á Eyjafjörð frá Hjalteyri. ©2010 Bjargey Lund.

Þá erum við búin að vera rúma viku hér á Ytri-Bakka við Hjalteyri. Dásamlegur staður og veðrið er þvílíkt búið að leika við okkur.

Sjósundið í morgun var æðislegt, ekki síst þegar sást til hnísu í cirka 50m fjarlægð frá mér. Þær voru nokkrar saman, sjálfsagt að gæða sér á makríl sem virðist vera í töluverðu magni núna í Eyjafirðinum. Ég var svo spenntur að sjá til þeirra að ég pældi ekkert í því hvort það væri nokkur hætta fólgin því að reyna að synda meðal þeirra. Ég var með litlu vatnsheldu Olympus vélina og langaði mikið að ná mynd af þeim en þær syntu strax út fjörðin aftur.

Við erum annars búin að hitta mikið af góðum vinum, sem hafa komið norður í blíðuna og dvalið á tjaldstæðinu að Hömrum. Fórum í gær að Holtsseli til að smakka hinn margrómaða Holtsels-Hnoss ís sem stóð undir væntingum. Bjór-rjómaís er ansi hreint magnaður, sem og engifer, rabbabara og hundasúruís.

Hér við Hjalteyri gætir yfirleitt hafgolu upp úr hádeginu og í dag er maður bara þakklátur því – annars væri eiginlega of heitt. Það er ekki laust við að freknurnar hlaupi aðeins í kekki á manni og maður getur þóst vera orðinn brúnn!

Hér má svo skoða fleiri myndir - fyrir þá sem vilja.

Þá er maður kominn í langþráð sumarfrí. Við fjölskyldan ætlum að dvelja á Norðurlandi næstu tvær vikurnar, en hér við leigðum fallegt hús á Ytri-Bakka rétt við Hjalteyri. Við ætlum okkur að vera hjólafólk í sumar, allir eru með reiðfákana sína með þökk sé Thule (ekki bjórnum).

Þegar ég lagði af stað úr Reykjavík í dag var ótrúleg hitamolla. Hér fyrir norðan er hins vegar smá Eyjafjarðarþoka. Finnst ykkur hún ekki falleg?

Mig langar að sýna ykkur fleiri myndir frá brúðkaupi Namitu og Gumma í San Fransisco. Ég sagði ykkur fyrst frá þessu verkefni hér. Indversk brúðkaup taka nokkuð lengri tíma en þau vestrænu og því eru þessar myndir teknar á þremur dögum. Þau eru líka afar litrík eins og sjá má, fáar s/h myndir sem koma út úr svona töku! Ég mæli með full-screen valmöguleikanum í gallery-inu.

Litla Canon S90 myndavélin er sannkallaður úlfur í sauðagæru. Lítur út eins og venjuleg vasamyndavél og virkar ekki fancy á að líta. En hún getur töluvert mikið meira en þær flestar. Myndgæðin koma skemmtilega á óvart og möguleikinn á að skjóta RAW býður enn meiri möguleika til að kreista allt út úr kvikindinu.

Stærsta ljósop er f/2.0 á 6mm brennivídd og f/4.9 á 22.5mm. Hægt er að stilla allt sjálfur og stýra t.d. þannig ljósopi eða hraða. Vélin er með P-program, Av, Tv, Full Manual, Full Auto og Custom uppsetningu. Hægt er að stilla hringinn sem er í kringum linsuna þannig að maður velji þar ljósop eða hraða, ISO, over/underexposure ofl. Mjög svalt kerfi finnst mér.

Allar aðgerðir eru því aðgengilegar og auðvelt að taka stjórnina frá vélinni ef þarf. Hægt er að stjórna styrk á flassinu, sem er frábært ef maður vill nota fill-flash sem má ekki að vera of áberandi. Eina sem ég sakna er meiri upplausn á video en það er bara VGA. HD video væri auðvitað frábært. Video er nefnilega eitthvað sem ég þarf að skjóta meira af. Fyrir tveimur árum keypti ég mjög fína Sony HD videovél. En hún er eiginlega overkill í það sem ég er að gera. Auk þess er allt of mikið vesen að importa þessu AVCHD formati og klippa til. Gerir það ekki nema þú sért tjöruslakur með nægan tíma í að horfa á tölvuna vinna.

Bjargey fékk nýtt hjól í dag. Það er af sem áður var að maður fái sæmilegt fjallahjól fyrir 30-40 þúsund. Prísinn fyrir gott hjól í dag er næstum tvisvar sinnum það takk fyrir! Fórum í Örninn enda ber sú verslun af þegar kemur að reiðhjólum. Oft verið meira úrval af alvöru hjólum. Væntanlega fáir sem eru að versla sér dýru hjólin í dag. Sá þó Trek Carbon racer á 1.500 þúsund.

Eftir að búið var að velja rétta hjólið og ganga frá kaupum hjóluðum við að sjálfsögðu saman heim. Ég fór með stúlkuna á “fornar slóðir” á stígana utan í Breiðholtinu í stað þess að hjóla á malbikinu. Þetta eru nú einu sinni fjallahjól! Var með litlu Olympus Tough vélina með og ákvað að taka smá video með “einari”.

Karlinn hefur engu gleymt…

Gleiðhornalinsur eru (of) oft misnotaðar. Netið er uppfullt af alls konar myndefni sem er skotið á mjög víðar linsur. Oft virðist mér það vera til þess eins að sýna fram á hversu víða linsu viðkomandi á! Landslag er oftast fórnarlamb þessarar misnotkunar. Vissulega eru til flottar landslagsmyndir skotnar á 14mm brennivídd. En þær eru nálin í heystakknum.

Ég heyrði sögu af myndaritstjóra í Danmörku sem var kominn með svo mikið upp í kok af gleiðhorna-væðingu blaðaljósmyndara að hann bannaði beinlínis ljósmyndurum blaðsins að nota víðari linsur en 35mm í starfi sínu. Hvort sem það er satt eður ei þá finnst mér það áhugaverð pæling.

Portrett má ekki skjóta á víðar linsur. Svo segja fræðin að minnsta kosti. En reglur eru til að brjóta þær. Ef við erum að ljósmynda fólk með víðum linsum þurfum við að vera meðvituð um bjögunina og láta hana vinna með okkur frekar en á móti. Tökum myndina af Ara hér að ofan sem dæmi. Hann er frekar miðsettur í rammanum og ég er í augnhæð við hann. Börn verða oft enn meiri krútt þegar víðlinsan ýkir enn frekar það sem við fullorðna fólkið elskum -> stórt höfuð miðað við búk. Það hættir samt að vera sjarmerandi þegar þessar elskur verða táningar…

Ég eyddi þriðjudeginum í að rúnta um Suðurland á þyrlu og ljósmynda fyrir Þyrluþjónustuna. Ég get alveg ímyndað mér leiðinlegri verkefni…

Appartment house at Norðlingaholt suburb in Reykjavík. ©2010 Christopher Lund.

Rölti í kvöld út á Olís með Ara Carl til að kaupa ís handa kauða. Tók vélina með og fangaði litla úthverfiskassa. Meira hér.

Stundum fær maður verkefni sem eru ævintýri. Brúðkaupið þeirra Namtiu Kapoor og Guðmundar Vigfússonar um síðustu helgi í San Francisco var eitt af þeim. Gumma hef ég þekkt síðan ég réði hann til starfa í Diktu forðum daga, en hann var þá að læra ljósmyndun og var asskoti efnilegur, auk þess að vera með eindæmum fínn náungi. Okkur varð fljótt vel til vina og því þótti mér vænt um þegar hann hafði samband og spurði hvort ég gæti ljósmyndaði fyrirhugað brúðkaup hans og Namitu.

Ekki óraði mig samt fyrir því sem var í vændum. Indverskt brúðkaup er svolítið annað og meira en það sem við bleiknefjarnir þekkjum. Ef ég ber það saman við hefðbundið íslenskt brúðkaup eru það svona eins og þrjú eða jafnvel fjögur slík. Það eru fjölmargir siðir og hefðir sem stórfjölskyldan gerir saman fyrir brúðkaupið. Umgjörðin er öll litrík og flott, en umfram allt er fádæma gleði og vinátta í loftinu sem maður smitast af strax frá fyrstu mínútu.

Eins og gefur að skilja tekur maður fleiri frekar en færri myndir í svona verkefnum. Allt er nýtt fyrir manni og ég vildi alls ekki missa af e-h mikilvægu. Þegar upp var staðið var ég með rúmlega 6000 ramma til að þræla mér í gegnum.

Myndirnar sem rúlla á forsíðunni núna (verða farnar ef þú lest þennan póst seinna) eru frá bara frá fyrsta deginum þegar Mehndi og Sangeet fór fram. Brúðurinn er máluð á höndum og fótum með málningu sem er kölluð Henna. Aðrar konur, bæði fjölskylda og vinir eru einnig málaðar þessum mynstrum, þó ekki eins mikið en brúðurin. Nafn brúðgumans er falið í mynstrinu. Sangeet er veisla þar sem fjölskyldur brúður og brúðguma dansa og syngja saman – og auðvitað borða dásamlegan mat. Sniðug hefð sem hristir alla saman fyrir sjálft brúðkaupið.

Góðir vinir eru ómetanlegir. Að fá að taka þátt í svona veislu fyrir líkama og sál var meiriháttar. Takk fyrir mig Gummi og Namita!

Ari Carl er ljúfur drengur. ©2010 Christopher Lund.