Litla Canon S90 myndavélin er sannkallaður úlfur í sauðagæru. Lítur út eins og venjuleg vasamyndavél og virkar ekki fancy á að líta. En hún getur töluvert mikið meira en þær flestar. Myndgæðin koma skemmtilega á óvart og möguleikinn á að skjóta RAW býður enn meiri möguleika til að kreista allt út úr kvikindinu.

Stærsta ljósop er f/2.0 á 6mm brennivídd og f/4.9 á 22.5mm. Hægt er að stilla allt sjálfur og stýra t.d. þannig ljósopi eða hraða. Vélin er með P-program, Av, Tv, Full Manual, Full Auto og Custom uppsetningu. Hægt er að stilla hringinn sem er í kringum linsuna þannig að maður velji þar ljósop eða hraða, ISO, over/underexposure ofl. Mjög svalt kerfi finnst mér.

Allar aðgerðir eru því aðgengilegar og auðvelt að taka stjórnina frá vélinni ef þarf. Hægt er að stjórna styrk á flassinu, sem er frábært ef maður vill nota fill-flash sem má ekki að vera of áberandi. Eina sem ég sakna er meiri upplausn á video en það er bara VGA. HD video væri auðvitað frábært. Video er nefnilega eitthvað sem ég þarf að skjóta meira af. Fyrir tveimur árum keypti ég mjög fína Sony HD videovél. En hún er eiginlega overkill í það sem ég er að gera. Auk þess er allt of mikið vesen að importa þessu AVCHD formati og klippa til. Gerir það ekki nema þú sért tjöruslakur með nægan tíma í að horfa á tölvuna vinna.

Eldgos í Eyjafjallajökli í ljósaskiptunum. ©2010 Christopher Lund.

Fyrir ekki löngu síðan hefði verið ómögulegt að ná nothæfri mynd við svona aðstæður. Klukkan er 21.39 að kveldi 19. apríl og ég er staddur í Cessnu Hawk yfir Eyjafjallajökli. Birtan er alveg að hverfa, við fljúgum á um 90 hnúta hraða með opinn glugga og ég tek þessa mynd á ISO 25.600 á Nikon D3s. Það gefur mér lokararhraða upp á 1/200s og ljósop f/2.8. Almennt myndi maður segja að 1/200s væri ekki nógu stuttur lokararhraði fyrir loftmyndatöku, hvað þá á 185mm brennivídd. En hristivörnin í 70-200mm VRII linsunni gaf mér skarpar myndir alveg niður í 1/60s. Ég er frekar sáttur.

Hér má annars skoða fleiri myndir frá gosinu í Eyjafjallajökli.

Margir hafa haft samband og spurt hvor þessara véla sé betri. Ég taldi því rétt að skrifa smá stúf hérna og sýna nokkrar myndir sem ég tók við sömu aðstæður á báðar vélarnar. Mér leiðist reyndar að ljósmynda sama mótívið út frá fyrirfram gefinni formúlu, til þess eins að opna myndirnar hlið við hlið á tölvuskjá og dæma aðra betri. En til þess að átta sig á muninum á þeim er það víst nauðsynlegt. Þessi samanburður er langt frá því að vera fullkomlega útfærður og ég tek það fram að aðallljósgjafinn var ekki 100% stöðugur, þó ég hafi auðvitað reynt að sjá til þess að svo væri. Að biðja son minn að sitja fyrir framan tölvuleik og leika sér ekki er frekar vonlaust. En skjámyndin breyttist ekki mikið á meðan ég skaut þessa ramma.

Þar sem báðar vélarnar eru markaðssettar sem kóngar ljósnæmnissviðisins þá liggur beinast við að bera þær saman með það í huga. Ég gerði ekkert sérstakt fókuspróf. Eftir nokkra daga með Mark IV fæ ég ekki betur séð að Canon sé komið aftur á beinu brautina með sjálfvirka fókuskerfið sitt, sem er hið besta mál. Fókuskerfið í Nikon D3 línunni er talið eitt það allra besta sem völ er á. Fyrir þá sem vilja fá mjög yfirgripsmikla umfjöllun um báðar vélarnar á ensku þá er Rob Galbraith oftast góður kostur: Nikon D3s og Canon EOS 1D Mark IV.

Hér koma sem sagt þrjú pör af myndum, teknar á ISO 6400, ISO 12800 og ISO 25600. Myndirnar eru ekkert unnar. Það eina sem ég gerði var að taka þær inn í Lightroom og samræma WB stillingu. Mér finnst vonlaust að bera saman myndir er litirnir eru mjög ólíkir. Eini litamunurinn er sem sagt bara karaktermunur á skynjara þessara véla. Ég notaði Canon EF 50mm f/1.2L, Nikkor 50mm f/1.4D, Canon EF 85mmf/1.2L II og Nikkor 85mm f/1.4D linsur. Fjarlægð í viðfangsefnið er því ekki sú sama, þar sem ég reyni að fylla rammann jafnt. Mark IV er með 1.3x crop factor og D3s er full-frame. Upplausn Mark IV er 16MP en D3s er 12MP.

Að dæma frá skjáupplausn er alveg vonlaust. Þið getið því nálgast fulla upplausn hér. Lykilorðið er: chris

Mark IV og D3s @ ISO 6400 (f/2.8 og 1/80s) ©2010 Christopher Lund.

Fyrstu myndirnar eru teknar á ISO 6400. Mark IV til vinstri og D3s til hægri. Myndirnar eru mjög líkar þó að D3s virðist aðeins dekkri. Þetta er eitt af karaktereinkennum D3s. Þar sem Canon átti til að vera ljós er Nikon stundum í hina áttina. Skuggasvæðin virka dekkri beint úr vélinni en teikningin er þó ekki síðri. Í Lightroom vinnslu þýðir þetta að lækka Black sleðann, nokkuð sem maður gerir mun sjaldnar með Canon skrár.

Mark IV og D3s @ ISO 12800 (f/2.8 og 1/100s) ©2010 Christopher Lund.

Mark IV til vinstri og D3s til hægri. Á ISO 12800 er lýsingarmunurinn nánast enginn. Nikon myndin virðist þó mýkri, jafnvel í skjáupplausn. Það er annað sem lýsir ágætlega þeim mun sem er á þessum vélum. Við hærra ISO herðast Mark IV skrárnar í takt við aukið ljósnæmni. D3s eru frekar mjúkar áfram. Mér hefur hins vegar fundist D3s vera harðari en Mark IV á lágu ISO beint úr vél. Fyrst þegar maður byrjar að nota D3s hefur maður á tilfinningunni að sumar skrár séu undirlýstar sökum þess að svart liggur e-h veginn neðar en á Canon. En upplýsingarnar eru til staðar, upphafsgildin eru bara önnur en maður er vanur (komi maður frá því að vinna með Canon).

Mark IV og D3s @ ISO 25600 (f/2.8 og 1/100s) ©2010 Christopher Lund.

Mark IV er eftir myndin. Hér á ISO 25600 sjáum við enn betur hvað ég var að tala um að Mark IV skrárnar herðist með hærra ISO. Fyrir vikið virkar Mark IV myndin nokkuð  ljósari og jafnvel skarpari, en það er  fyrst og fremst hliðarafurð þess að vera harðari. Með hærri kontrast virka litir líka mettaðari.

Annars hef ég oft heyrt að til einföldunar megi segja að munurinn á karakter Canon og Nikon sé eins og munurinn á Kodak og Fuji. Það er algjört bull að mínu mati. Í raun hef ég aldrei skilið þessar pælingar að myndir úr ákveðnum vélum séu eins og e-h filmur. Stafræn skrá er svo teygjanleg í eðli sínu að þú getur látið hana líta út eins og hvaða filma sem er.

Mér finnst líka skondið að sumir telja það kost að stafrænar vélar hafi eitthvað filmu-lúkk. Síðast þegar ég skaut á filmu var það ansi takmarkandi miðill. Það er ekkert mál að þvinga sjálfan sig í svipaða takmörkun við stafræna ljósmyndum. Byrjaðu bara á því að festa WB á daylight til dæmis. Festu svo -2 undirlýsingu þegar þú myndar á ISO 1600 og þú ert með svipað niðurstöðu eftir vinnslu og að skjóta á ISO 1600 filmu. En hvers vegna vill fólk fá eitthvað filmu-lúkk? Ætli það sé ekki vegna þess að möguleikarnir við úrvinnslu stafrænna mynda eru svo óendanlega margir að stundum er erfitt að ákveða hvenær skal hætta?

Til að auka enn á möguleika okkar til sköpunar er hágæða video komið í flestar nýjustu D-SLR vélarnar. Mark IV er engin undantekning og þar hefur Canon klárlega vinninginn. Bæði með hærri upplausn og fleiri ramma á sekúndu en D3s. Ennfremur virðist D3s vera viðvæmari fyrir flökti sem verður til frá ákveðnum ljósgjöfum (Hz tíðnipúlsar koma fram sem flöktandi línur sem hreyfast upp/niður rammann).

Þegar þið farið að skoða þessar myndir í fullri upplausn sjáið þið miklu betur þann mun sem er á þessum vélum.. Sitt sýnist hverjum, en mér finnst Nikon D3s hafa ákveðið forskot þegar kemur á því að halda suði í skefjum. En munurinn verður varla talinn mjög mikill og ef maður þekkir búnaðinn vel og möguleika í eftirvinnslu skila þær báðar frábærri útkomu við nánast hvaða aðstæður sem er.

Ég er búinn að vera með Canon EOS Mark IV í láni í nokkra dag til reynslu. Ég hef reyndar haft bölvanlega lítinn tíma til að leika mér með hana sökum anna í námi, vinnu og fjölskyldu undanfarna daga. En ég náði nokkrum römmum um helgina síðustu við aðstæður sem ættu að gefa nokkuð góðar vísbendingar um hvernig hún kemur út á hárri ISO stillingu.

Þessi vél er gríðarlega mikilvæg fyrir Canon. Forveri hennar hefur ekki haft nógu gott orð á sér þegar kemur að fókusnum – sérstaklega eltifókus eða AI Servo. Ég átti slíka vel um tíma. Ég mynda sjaldan fugla eða önnur viðfangsefni sem þarf að elta uppi með löngum aðdráttarlinsum, nema stöku sinnum stelpurnar mínar í dansi eða handbolta. Því reyndi ekki mikið á þetta hjá mér. Fókusinn virkaði nákvæmlega eins og á 1Ds Mark III og ég hafði svo sem ekki mikið út á hann að setja. En ég gat ekki komist upp á lagið með það að nota full-frame og 1.3x crop factor vél samhliða í verkefnum og það var ástæðan fyrir því að ég seldi hana.

Það má eiginlega segja að Mark IV vélin sé ástæðan fyrir því að ég ákvað söðla aðeins um merki og kaupa Nikon D3s í lok síðasta árs. Hljómar kannski einkennilega, en málið var að þegar ég sá að Mark IV yrði ekki full-frame missti ég svolítið áhugann. Ég var að vonast til að sjá fyrstu Canon EOS 1D full-frame vélina koma á markað. Upplausnin var ekkert aðalatriði, enda er lítill hluti af mínum verkefnum þess eðlis að ég þurfi meira en 10-12 Megapixla. Ég átti von á því að Canon kæmi með full-frame 1D, einmitt til þess að svara Nikon D3 hvað noise/suð varðar.

Mín fyrstu kynni af nýju 1D Mark IV sýna mér að fókuskerfið er mjög gott. Það er fljótt að taka við sér og mikið fljótara að negla fókus þegar maður er með alla punktana virka í einu. Eltifókusinn fer mikið sjaldnar út af sporinu. Ég er ekki búinn að prófa að láta það “svitna”  við að elta og halda fókus á viðfangsefni á hreyfingu. Daniel Bergmann póstaði reyndar myndum á vef ljósmyndakeppni.is og samkvæmt honum er nýja fókuskerfið mikil framför.

Noise meðhöndlun er líka mjög góð, en í fljótu bragði sýnist mér Nikon D3s vera nokkuð fremri. Ég mun smella inn dæmum hér til samanburðar fljótlega. Þangað til næst!

Ég fékk nýju AF-S Nikkor 70-200mm f/2.8G ED VR II linsuna lánaða hjá Beco núna rétt fyrir áramótin. Eftir að hafa lesið eintómt lof um hana á Netinu var ljóst að ég varð að fá að prufa. Fyrir er ég með AF-S Nikkor 80-200mm f/2.8 D EF-IF sem sumum finnst jafnvel betri en fyrsta kynslóðin af 70-200mm VR. Það sem ég hef helst geta fundið að henni er nokkuð hressilegt vignette á stærsta opi og svo er fóturinn (til að festa hana á þrífót) frekar glataður. Hún er hins vegar mjög fljót að fókusera, liggur þægilega í hönd og er eiturskörp. Mætti þó vera skarpari á stærsta opi. Hún er alls ekki slæm en maður sér strax mun við að fara í ljósop 4.

Eftir skamma notkun á þeirri nýju fann ég strax að VRII hristivörnin var að standa undir nafni. Hingað til hef ég ekki náð mörgum skörpum myndum á 200mm undir 1/30s – við notkun á linsu með hristivörn. En hér var ég að ná skotum niður í 1/3s eins og sjá má að þessari mynd.

Hér er svo 100% crop, þetta er skotið á Nikon D3s á ISO 200, myndin unnin í Lightroom, ekki bætt við neinni skerpun þar.

Mér finnst þessi linsa sérstaklega falleg varðandi bokeh. Minnir mig einna helst á AF Nikkor 85mm f/1.4D. Hún liggur vel í hönd, þyngdardreifining mjög góð miðað við D3 hús. Fókushraðinn er frábær og nákvæmnin góð, ekkert að kvarta yfir í þeirri deild.

Vingette er betur höndlað á stærsta opi miðað við eldri linsuna, en vignette er vissulega til staðar líkt og búast má við í þessum björtu zoom-linsum. Það fer mikið eftir myndefni hversu mikið maður verður var við þetta. Þegar ég var á röltinu (í 11 stiga frosti!) flaug þessi vél yfir mig. Svona myndefni er stærsti óvinur zoom lisnunnar. Eins og þið sjáið er vignette áberandi á öllum ljósopum.  Fyrsta mynd skotin á f/2.8, næsta á f/4, þriðja á f/5.6, og sú fjórða á f/8. Smellið á þessar litlu til að sjá í fullri stærð.

Eins og ég sagði áðan fer mjög eftir myndefninu hversu mikið vandamál svona vignette er. Mér hefur stundum fundist fyndið að fylgjast með umræðum á spjallvefjum þar sem notendur eiga ekki orð yfir hversu mikið vignette sé til staðar í dýrum linsum – á sama tíma og flestir þeirra búa til post crop vignette á næstum allar myndir hvort eð er. Það verður þó að segjast að í studio sem dæmi er svona vignette oft ansi þreytandi. Ef ég væri að ljósmynda í studio þar sem bakgrunnurinn þyrfti að vera jafn þá væri AF Nikkor 85mm f/1.4D betri kostur.

Það sem kitlar mig mest við þessa linsu er VR hristivörnin. Hún opnar alveg nýja möguleika að mínu mati. Sumir vilja meina að hristivörnin sé ofmetin, það skipti meira máli að fá bjartari linsu því þá er hægt að frysta hreyfingu. Maður hafi lítið við það að gera að ljósmynda fólk á hægari lokararhraða en 1/60s sem dæmi. Ég er ekki sammála því. Tökum brúðkaupsathöfn sem dæmi. Þar eru tækifæri til að ná myndum með þessari linsu sem erfitt er að ná annars. Þar er ekki mikil hreyfing á fólki og oftast frekar erfið birtuskilyrði. Í svoleiðis aðstæðum er þessi linsa hverrar krónu virði.

Talandi um krónur. Maður þarf að eiga nokkrar fyrir þennan grip. Verðið slagar hátt í hálfa milljón. Mikið andsk.. var mikið meira gaman að vera með græjulostann árið 2007!

Það er náttúrulega fáranleg hugmynd að setja upp risastórt leikfang í stofunni fyrir tvo unga fressketti og ætlast til þess að þeir afneiti fyrirfram forrituðu eðli sínu. Reyndar er nokkur munur á þeim félögum Mikka og Sólmundi. Mikki er greinilega meiri veiði- og skógarköttur en Sóli og var kominn undir tréð um leið og það var komið inn í stofu. Við fylgdumst með þeim í nokkurn tíma og reyndum að kenna þeim að láta þetta lokkandi tré í friði.

Aðfararnótt aðfangadags, rétt áður en ég fór í háttinn, sá égþegar Mikki lagði upp í þessa veiðiferð. Lítill rauður jólafugl var aðeins of lokkandi. Í stað þess að koma í veg fyrir “operation x-mas kill” greip ég í Nikon D3s með fastri 50mm f/1.4 linsu og náði þessum myndum. Allt skotið á ISO 12800 og lýsingin eru nokkur tungsten ljós sem lýsa frekar dauft í stofunni.

Eftir þessa veiðiferð lagði Mikki upp í aðra, en þá dróg ég hann út úr miðju trénu og lokaði svo þá bræður inn á klósetti fyrir nóttina. Skemmtilegra að leyfa trénu að hanga uppi, svona rétt yfir blájólin alla vega. Á aðfangadag gekk betur að vakta þá með hjálp barnanna. Um leið opnuðust nýjir möguleikar á enn girnilegri bráð. Ekki svo oft sem köttur kemst á hreindýraveiðar.

Mikki pósar á skrifborðinu. ©2009 Christopher Lund.

Hvort skiptir meira máli, fjöldi pixla eða gæði þeirra? Ég hef séð 39 Megapixla myndir sem gera sig ekkert endilega betur stækkaðar en aðrar sem eru ekki nema 12 Megapixla. Framleiðendur myndavéla koma sífellt með nýjar útgáfur af vélum, sérstaklega í flokknum sem er ætlaður svokölluðum Prosumer, sem mætti þýða á íslensku sem faghugar. Svona blanda af fag- og áhugamanni. Þar er alltaf verið að hækka upplausn, því það þarf að vera ástæða fyrir fólk að uppfæra.

Ég var að niðurfæra. Seldi 21 Megapixla vél og keypti mér 12 Megapixla. Ég á reyndar ennþá aðra 21 Megapixla þannig að niðurfærslan var nú ekki alger. En þessir nýju 12 megapixlar eru alveg hreint frábærir. Bestu 12 megapixlar sem ég hef átt.

Svona rústar maður jólaskrauti. ©2009 Christopher Lund.

Ég keypti svona Lastolite Triflash bracket í Beco á föstudaginn. Ég prófaði Nikon SU-800 sendinn um daginn og þó að ég hafi ekki keypt hann strax þá endaði með því að hann fékk að fljóta með sendingu frá BHphoto í vikunni. Að geta sett allt að þrjú flöss á sömu regnhlíf er sniðugt. Það eykur aflið auðvitað, en það sem vegur mun þyngra er hversu mikið fljótari flössin eru að hlaðast fyrir næsta skot. Ég lék mér aðeins með þetta hérna heima um helgina. Það verður að segjast að það er ákaflega þægilegt að nota kerfið og þurfa ekki að mæla ljós og hlaupa fram og tilbaka til að stilla flössin.

Það er ljóst að ég kem til með að leika mér töluvert meira með þessi minni flöss í framtíðinni og jafnvel fjárfesta í einu eða tveimur í viðbót. Nýju SB-900 flössin frá Nikon er ansi skemmtileg, koma með svona diffuser dome og sérstökum haldara fyrir lita-gelin svo maður þarf ekki gaffer tape eins og venjulega. Aflið er gott og hægt að stilla svið geislans frá 14-200 mm.

Efsta myndin af Mikka er skotin með tveimur SB-900 í silfraða regnhlíf. Þessi hér að ofan af Bjargey með Mikka trefil er hins vegar skotin með einu SB-900 í gegnum hvíta regnhlíf. Í báðum tilfellum nota ég Manual stillingu á vélinni, vel mér ljósop og hraða og læt svo CLS-kerfið í Nikon um ljósmælinguna fyrir styrkinn á flassinu. Ég er að læra meira á þetta kerfi og verð hrifnari með hverri töku.

Sólmundur tékkar á skerpunni. ©2009 Christopher Lund.

]]> http://chris.is/?feed=rss2&p=3216 3 http://chris.is/?p=3204 http://chris.is/?p=3204#comments Thu, 03 Dec 2009 22:31:52 +0000 admin http://chris.is/?p=3204

Tvöföld ánægja við Hverfisgötu. ©2009 Christopher Lund.

Frekari orð eru óþörf.

Gyllt kvöldsól við Reyðarfellsskóg. ©2007 Christopher Lund.

Hingað til hef ég ekki fengið mikil viðbrögð við því að kaupa mér nýja myndavél, ekki einu sinni frá konunni. Því fannst mér það svolítið skondið þegar umræður fóru af stað á ljosmyndakeppni.is um kaup mín á Nikon D3s og “stórsölu” á Canon linsum. Áður hafði ég selt Canon 1Ds Mark III vél og nokkrar L-zoom linsur.

En afhverju verður það tilefni umræðu?

Að setja margar góðar Canon L-linsur á sölu á vinsælum vef eins og ljosmyndkeppni.is vekur greinilega athygli. Það er ljóst að það er ótrúlegur fjöldi fólks komið á kaf í ljósmyndun – með tilheyrandi tækjadellu. Dýrar linsur sem fyrir svona áratug voru aðeins keyptar af örfáum eru nú farnar að skipta hundruðum hér á landi. Ég kom einu sinni við í Beco á Canon þjónustudegi og það datt af mér andlitið. Ljósmyndadellan í landanum er örugglega heimsmet – a.m.k. miðað við hina frægu höfðatölu.

En eitt hef ég aldrei skilið. Það er ofurást á einu merki fram yfir annað. Ég hef í raun aldrei fest mig við ákveðið merki. Ég hef valið það sem hentar hverju sinni, hvort sem það er Canon, Nikon, Hasselblad, Pentax, Fuji, Linhof eða jafvel Lomo! Hvert kerfi hefur sína kosti og galla og ekkert þeirra er fullkomið. Ef mér líkar við dótið held ég því. Ef ég fæ leið á því sel ég það. Stundum sé ég eftir því, eins og gengur. Stundum hætti ég við (ástríða = fljótfærni!).

Það er ákveðinn karakter í Nikon sem mig langar að vinna með núna. Flass- og fókuskerfið finnst mér vera betra – eða ég næ alla vega betri árangri með því. Hingað til hef ég verið mikill ambient maður og Canon dótakassin endurspeglar það. Nú langar mig að spreyta mig við að gerast meiri Strobisti og þar finnst mér Nikon skemmtilegra að vinna með.

Ég verð hins vegar ekkert betri eða verri ljósmyndari við það að kaupa mér nýja myndavél. En hún opnar kannski nýja sýn, líkt og þegar málarinn prófar sig áfram með nýja málningu eða pensla? Við eigum nefnilega ekki að taka myndir. Við eigum að skapa þær.

Mikki og Sólmundur berjast. ©2009 Christopher Lund.

Það var D-dagur á föstudaginn. D3s-dagur nánar tiltekið. Ég átti nú ekki von á því vélin yrði afhent á Íslandi sama dag og hún fór formlega í sölu í Bandaríkjunum. Kom svona skemmtilega á óvart!

Vélin er alveg hreint mögnuð. Tók þessa og nokkrar í viðbót seint á föstudagskvöldið af heimilisköttunum í sínu daglega tuski. Notaði þarna Nikkor AF-S 80-200mm f/2.8 ED sem virðist standa ágætlega fyrir sínu þrátt fyrir að vera orðin 8 ára. Allt skotið á ISO 12800 sem gaf mér cirka 1/320s lokararhraða á f/2.8. Magnað alveg hreint. Suðið svona svipað og ég er vanur að sjá á ISO 3200.

Það eru margir að spyrja hvort ég sé að flýja Canon-land. Svarið er já og nei. Það er ljóst að Nikon D3s og D3x koma til með að taka við að stórum hluta núna. En ég ætla ekki að losa mig við allt Canon dótið, þó svo að meirihlutinn sé seldur eða til sölu.

Eftir að hafa prófað nýju Canon TS-E linsurnar ákvað ég að setja föstu L-glerin mín á sölu til að geta fjármagnað þær. Þannig langar mig að eiga TS-E línuna með Canon EOS 5D mark II. Það er æðislegt verkfæri í arktitektúr og auðvitað margt annað.

Þannig að mér finnst ennþá bæði betra…