Mig langar að sýna ykkur fleiri myndir frá brúðkaupi Namitu og Gumma í San Fransisco. Ég sagði ykkur fyrst frá þessu verkefni hér. Indversk brúðkaup taka nokkuð lengri tíma en þau vestrænu og því eru þessar myndir teknar á þremur dögum. Þau eru líka afar litrík eins og sjá má, fáar s/h myndir sem koma út úr svona töku! Ég mæli með full-screen valmöguleikanum í gallery-inu.

Russ og Cindy kyssast við Kleifarvatn. ©2010 Christopher Lund.

Þau Cindy og Russ giftu sig um daginn heima á Flordia og ákváðu svo að fara í brúðkaupsferð til Íslands. Þegar þau höfðu samband var ég meira en til í að taka að mér verkefnið. Svona brúðkaupstökur eru mikil tilbreyting miðað við þær íslensku. Hér er hefðin þannig að flestir velja sumarbrúðkaup og vilja myndatöku strax á eftir athöfn áður en haldið er í veisluna. Tíminn er því frekar naumur og ekki miklir möguleikar á því að fara eitthvað út fyrir bæinn.

Þegar um erlenda kúnna er að ræða tek ég allan daginn frá. Flestir reikna með því að takan muni vara í 1-2 klst, en mér finnst það skylda mín að nota tækifærin þegar þau gefast til að gera miklu meira úr tökunni – og um leið meira fyrir viðskiptavininn. Þau eru jú hingað komin til að upplifa Ísland og brúðarmyndirnar eiga að endurspegla það.

Cindy og Russ við Ögmundarhraun. ©2010 Christopher Lund.

Það er vissulega nokkur áhætta fólgin í því að bóka brúðkaupsljósmyndun úti við í byrjun mars. Ég hef hins vegar verið fáranlega heppinn með veður við þessar vetrartökur mínar af brúðhjónum. Og sem betur fer var ekki breyting á því núna. Þó að lukkan sé góður bandamaður, þá er réttur aðstoðarmaður gulls í gildi. Þar kemur Árni sterkur inn og við erum farnir að vinna fumlaust saman. Það var vel hvasst þennan dag og Árni þurfti því stundum að taka vel á við að hemja ljósið í hviðunum!

Russ og Cindy við Bláa lónið. ©2010 Christopher Lund.

Fyrir tækjanörrana þá er myndirnar allar skotnar á Nikon D3x og Nikon D3s. Ég notaði aðeins tvær linsur; Nikkor AF-S 24-70mm f/2.8G og Nikkor AF-S 70-200mm f/2.8G VR II. Ljósabúnaður er Profoto Acute B600 með annað hvort Softlight Reflector eða Standard Reflector.

Einar Már Guðmundsson, rithöfundur. ©2010 Christopher Lund.

Ég fékk smá verkefni fyrir Der Spiegel um mánaðarmótin. Áhugi Þjóðverja á Íslendingum hefur ekki minnkað í takt við gengi krónu. Hér á landi eru nefnilega til áhugaverðari hlutir (aðrir en peningar). Á Íslandi er öflugt menningarlíf. Og nú velta menn því fyrir sér hvernig því vegnar, á þessum nýju tímum.

Jón Páll Eyjólfsson, leikari og leikstjóri. ©2010 Christopher Lund.

Mér finnst gaman þegar Der Spiegel hefur samband. Verkefnin fyrir þá eru fjölbreytt, en eiga það þó sameiginlegt að þeir vilja fá “alvöru” myndir. Þá á ég við portrett sem eru ekki stílfærð eða sviðsett. Það þarf að vera tenging við manneskjuna sem er raunveruleg.

Barði Jóhannsson, tónlistarmaður. ©2010 Christopher Lund.

Þetta eru allt íslenskir listamenn sem ég lít upp til. Ég held að myndirnar gefi það líka til kynna.

Sá gamli mundar vélina í cirka 1500 fetum yfir Reykjavík. ©2009 Christopher Lund.

Við pabbi fórum í smá ljósmyndaflug í gær. Það sem var sérstakt var að við fórum í fyrsta skipti í Aerospatiale Dauphin AS-365 N2 – öðru nafni TF-EIR. Verkefnið var fyrir Siglingamálastofnun að ljósmynda hafnir Reykjavíkur. Það var gullfallegt veður í gær og smá norðanátt sem kom lítið að sök. Flugið var silkimjúkt á þessari frábæru græju enda flugmenn á meðal þeirra allra bestu.

Ekki ónýtur sunnudagur það.

Horft yfir miðbæinn til austurs. ©2009 Christopher Lund.

Þann 10. október síðastliðinn gengu vinir okkar, Sigrún og Elvar, í hjónaband. Eins og vaninn er í vinahópnum sá ég um ljósmyndun. Ég er stundum spurður að því hvort mér finnist það þreytandi að vera alltaf beðinn um að taka myndirnar. Vissulega velti ég því stundum fyrir mér hvernig það sé að sitja bara í kirkjunni og fylgjast með – í stað þess að glíma við að fanga réttu augnablikin á kortið. En satt best að segja yrði ég geðveikur á því að horfa á e-h annan gera það!

Brúðhjónin í hrísgrjónaflóði. ©2009 Christopher Lund.

En ég lít heldur ekki á þetta sem neina kvöð. Það er í senn heiður og áskorun að fá svona verkefni. Ég verð að viðurkenna að fiðrildin í maganum eru nokkuð stærri þegar ég ljósmynda brúðkaup vina eða ættingja. Maður skildi halda að það væri minna stress, en í mínu tilfelli er það ekki svo. Kannski er það vegna þess að viðskiptavinurinn þekkir mig og veit hvers hann á að vænta. Ég vill heldur ekki endurtaka mig og skila verki sem svipar um of til annars innan hópsins.

Falleg kvöldsteming við Reykholtskirkju. ©2009 Christopher Lund.

En það eru auðvitað óþarfa áhyggjur. Hvert brúðkaup er sérstakt og jafnvel þó að stór hópur gesta sé sá sami eru aðstæður alltaf misjafnar. Það er sjaldast sama kirkjan eða sami salurinn – nú eða þá sami landshlutinn! Sigrún og Elvar giftu sig í Reykholti og svo var veislan auðvitað á Hótel Hamri við Borgarnes, enda reka foreldrar Sigrúnar það. Hamar er orðinn fastur liður hjá vinahópnum, þar hittumst við í Gala dinner í byrjun hvers árs og skemmtum okkur ávallt konunglega.

Dansinn dunar á Hamri. ©2009 Christopher Lund.

Það kom okkur því ekki beint á óvart að brúðkaupið var algjörlega frábær skemmtun. Þétt dagskrá af ræðum og söngatriðum og svo var dansað fram á nótt undir góðri blöndu tónlistar frá sjálfum Kidda Bigfoot. Þau gerast ekki betri  laugardagskvöldin í október.

Við Innstadal. ©2009 Christopher Lund.

Ég var á flakkinu með þýskum blaðamanni mestan part síðustu viku. Hann var frá Der Spiegel, en ég hef unnið reglulega fyrir þá undanfarin ár – síðast í febrúar. Þá var verið að fjalla um hrunið (hvað annað) út frá vinklinum: “Ísland- tilraunarstofa alþjóðlega efnahagshrunsins”. Nú var sem sagt verið að fylgja því eftir og svara spurningunni “Af hverju er Ísland ekki orðið gjaldþrota?”.

Ég vill meina að Þjóðverjar séu okkar bestu vinir. Ég hef alla vega aldrei hitt Þjóðverja sem er ekki yfir sig hrifin af landi og þjóð. Blaðamaðurinn var engin undantekning. Ferðin í Innstadal á föstudaginn, rétt áður en hann flaug svo heim seinnipartinn, heillaði hann upp úr skónum. Enginn Gullfoss og Geysir. Bara hraun, mosi, jarðhiti, víðerni og smá dass af Land Rover. Tölurnar tala líka sínu máli. Þjóðverjar hafa lengi trónað á toppnum yfir fjölda erlendra ferðamanna hér á landi.

Þrátt fyrir þetta held ég að margir Íslendingar taki ekki allt of vel á móti Þjóðverjum. Þjóðsagan um að þeir kaupi lítið sem ekkert og steli svo klósettpappír, sápu og handklæðum er líka langlíf.

Við Íslendingar eigum það til að líta ansi stórt á okkur. Kannski er það óumflýjanlegt, því það hefur bókstaflega verið alið á þessu í gegnum tíðina. Þjóðernishyggjan var óspart notuð á tímum sjálfstæðisbaráttunnar, með góðum árangri. Og stjórnmálamenn dagsins í dag róa gjarnan á sömu mið þegar á móti blæs.

Ég veit ekki með ykkur, en mér er afar illa við það þegar menn fara að tala á þessum þjóðernisnótum. Í mínum huga lýsir það ótta og óöryggi. Og pólitík byggð á slíku er ekki vænleg til árangurs.

Ég fór í dag inn í Toppstöðina í Elliðaárdal. Fyrir þá sem ekki vita hvað ég er að tala um þá hefur stöðin líka gengið undir nafninu “Ljóta brúna húsið”.

Toppstöðin eða varaaflstöðin í Elliðaárdal var hluti af stofnframlagi Reykjavíkurborgar til Landsvirkjunar við stofnun fyrirtækisins árið 1965. Um árabil skilaði aflstöðin mikilvægri raforkuframleiðslu á álagstímum sem tryggði nægilegt rafmagn á höfuðborgarsvæðinu. Aflstöðin í Elliðaárdal hefur ekki verið notuð til raforkuframleiðslu síðan á 9. áratug síðustu aldar.

Það hefur verið áhugamál margra í borgarstjórn að rífa húsið. Kannski ekki svo skrítið því það verður seint talið mikið augnayndi að utan. Að koma þangað inn er hins vegar töluvert annað. Þetta er gríðarlega sterkbyggt hús og langt frá því að vera að hruni komið. Það er tímanna tákn að nýlega hafi verið ákveðið að fresta því að fara í kostaðarasamt niðurrif og opna húsið fyrir frumkvöðlastarfsemi. Húsið mun þess í stað skapa hönnuðum, arktitektum og iðnaðarmönnum sameiginlegan vettvang til að skapa nýjar vörur, þekkingu og hugvit.

Hér eru fleiri myndir innan úr þessu magnaða húsi.

Í Bandaríkjunum er algengt að ljósmyndarar skrásetji allan daginn, allt frá undirbúningi til loka veislu. Ég býð erlendum viðskiptavinum því ávallt upp á allan pakkann ef svo má að orði komast. Það er ekki svo oft sem maður fær tækifæri til þess og ég hef alltaf mjög gaman af. Það verður þó að viðurkennast að í lok dags er ég orðinn mjög lúinn.

Athöfnin að hefjast á Þingvöllum. ©2009 Christopher Lund

Þau voru gefin saman á Þingvöllum, en þar var búið að koma fyrir litlu veislutjaldi til vonar og vara, enda ekki hægt að bóka gott veður hér frekar en annars staðar. Það kom sér vel því það gekk á með nokkuð ákveðnum skúrum. Athöfnin fór því fram inn í tjaldinu og var til taks í myndtökunni á eftir þegar fór að dropa úr lofti.

Lauren og Zach við Bláa lónið. ©2009 Christopher Lund

Eftir myndatöku á Þingvöllum var haldið í Bláa lónið í veisluna. Við komuna þangað tók ég eldsnögga 10 mínútna töku, því gestirnir fóru á undan okkur frá Þingvöllum og við nokkuð á eftir áætlun. Auk þess var orðið frekar napurt fyrir brúðhjónin sem eru vön töluvert hærri lofthita en var þarna við lónið. Mér til halds og trausts var Árni félagi sem hefur ósjaldan aðstoðað mig í brúðkaupstökum. Það er alveg nauðsynlegt að hafa aðstoðarmann í svona verkefnum og ekki er verra að hafa mann með sér sem nánast les hugsanir eins og Árni.

Skálað í lok ræðu svaramanns. ©2009 Christopher Lund

Svefnsófar eru sparnarðarráð. © Óli Páll - Ljósmyndasafn Reykjavíkur

Maí mánuður markar upphaf sumars, þó að sumardagurinn fyrsti sé fyrir löngu liðinn. Þessi mánuður hefur verið góður hjá mér, allar götur síðan ég hóf að prenta og taka að mér sýningar ýmis konar. Ég verð ekki var við mikinn samdrátt í ár, þrátt fyrir bölið sem dynur á manni alla daga. Menning og listir virðast jafnvel styrkjast í kreppu. Það er hið besta mál.

Ég sá um prentun á mjög skemmtilegri sýningu sem opnar á morgun í Ljósmyndasafni Reykjavíkur. Þar má sjá ímyndar- og auglýsingamyndir teknar á sjöunda áratug síðustu aldar. Sýningarstjórar eru þau Guðmundur Oddur Magnússon (Goddur) prófessor í grafískri hönnun og Guðfinna Mjöll Magnúsdóttir fagstjóri vöruhönnunar. Þessi sýning staðfestir enn og aftur mikilvægi ljósmyndasafnis í að varðveita menningarsögu okkar.

Frá Norðlingaskóla. ©2009 Christopher Lund

Það held ég nú.